Fuerteventura – Lekker mijmeren

Kiki de jongh
Share on facebook
Share on linkedin
Share on email

Daar sta ik dan. Midden op een rotonde in plaats van bij het stoplicht. Het zebrapad vond ik te ver, dus ik besloot om diagonaal over een rotonde naar de overkant te lopen. Niet wetende dat er flink wat auto’s aankwamen, waardoor ik nu met m’n ziel onder m’n arm in het middelpunt sta. Oops… Ik lach lief en ongemakkelijk om me heen en denk bij mezelf; GIRL, WHAT. ARE. YOU. DOING. 😂

Eigenlijk symboliseert het een beetje waar ik momenteel sta in das leben. Ik heb in ieder geval de intentie om over te steken, maar waar naartoe? Ik maak bewuste keuzes, zoals stoppen met mijn werk in loondienst, terwijl ik twee weken geleden een vast contract heb gekregen. Een einde maken aan een relatie, met iemand waar ik hartstikke verliefd op ben, maar waar ik niet gelukkig van werd. Nieuwe vriendschappen aangaan en oude verbreken, omdat het me juist wel of juist niet wat brengt. En het grappige is, hoe onwennig het ook allemaal voelt en hoe mega k*t het ook kan lopen, het is the right thing to do. Dat voel ik aan alles. Waar het me naartoe gaat brengen? God mag het weten, maar ik heb er alle vertrouwen in.

Fuerteventura

Life lessons 

Anyway, de oversteek verloopt uiteindelijk soepel. Zucht… en door. Nog geen 2 seconde later stopt er een Guarda Civil naast me en schreeuwt uit het raam: “HÉ YOU!!” en wijst me vervolgens heel boos op het feit dat ik mijn mondkapje niet op heb. Ik schrik me de pleuris en kom er dus achter dat je overal op straat – ook als je alleen loopt dus – het stof op je muil moet doen. Oké oké oké. Lesson learned. Do NOT lock me up please.

Ik dwaal verder af en struin wat over een toeristen boulevardje. Bij de aankoop van een mooi, blauw armbandje met een klaviertje vier erop, klets ik wat met de caissière. Ze vertelt hoe zwaar het is in Spanje en op de eilanden en dat er geen euro vanuit de overheid aan steun wordt gegeven. Ondanks de hoge belastingen die ze ieder jaar betalen. Ik denk aan de financiële support die wij in Nederland krijgen – ongeacht of dat genoeg is of niet – en ik weet dat ik niet mag vergelijken, maar ik ontkom er gewoon niet aan. Het kan altijd erger. En altijd beter. I know.

Fuerteventura

More lessons

Aan de ene kant ben ik dus absoluut gezegend met het vele reizen, maar aan de andere kant brengt me dat soms ook in de war. Waarover? Over mijn ‘eigen’ cultuur, over de wereld in zijn algemeen en over de onvrede die er heerst. Het zou ZO veel makkelijker zijn als we allemaal meer respect voor elkaar hadden. En het fijne is: het KAN. Maar blijkbaar moeten we eerst door een dal heen om dat te bereiken… En ik kan niks anders doen, dan mijn rol daarin te vervullen.

Dus. Ik plant mezelf op het strand en vertrek een paar uur later terug naar mijn appartement. Ik sla lekker een paar cervezas tropical in en maak wederom lekkere hapjes (lees: dit keer chips en snoep). Na een gezellig FaceTime gesprek met een goede vriendin, chat ik de hele avond met een vriend van me. Hij stelt me veel (levens)vragen en dat is ZO fijn soms. Aandacht hebben voor elkaar. Interesse tonen. Het zorgt voor wederzijds begrip en daar moeten we meer van hebben. Precies het thema van de dag. Vragen stellen, in plaats van (meteen) oordelen. Another lesson to learn. You feel me?

Zelf de slingers ophangen!

De volgende dag word ik lekker wakker. Zonnetje op m’n bol en ik heb zin om iets te doen. Ook hier is het heel rustig op straat en niet alles is open, dus de jeu moet wat meer vanuit mezelf komen. Ik neem een warme douche, muziekje aan, en kruip achter de laptop. Google Maps is mijn bijbel en ik ga op zoek naar een lekker strand. Bikini’tje aan en vamos a la playa!

Ik vind een fijn plekje tegen een muur aan en ga gestrekt. Ik dompel mezelf af en toe in de blauwe zee en zie wederom veel poepie bruine naaktlopers. Je zou maar gepensioneerd zijn en de hele dag op je luie reet in de zon kunnen liggen. Gek dat die mensen al een heel leven achter de rug hebben en ik pas net begonnen ben voor mijn gevoel. Enfin, dat pensioen duurt nog ff! Ik stap op. Op zoek naar een lunchtentje en dit keer reis ik af naar Corralejo. In de moderne winkelstraat – die overigens bijna leeg is – neem ik plaats bij een tapastent. Het lukt me om het gesprek in het Spaans te voeren (YES!) en ik geniet van de lokale lekkernijen. Met wijn natuurlijk. Bizar hoe rustig het is, ook hier.

Dan begint mijn terugkeer naar m’n casa. Ik rijd over de lange, kale wegen en geniet van het uitzicht. De droge woestijn en de vulkanen zijn echt BREATHTAKING mooi. Ik merk dat ik eindelijk langzaam begin in te dalen. Positiviteit doet wonderen. En af en toe stilstaan is ZO ontzettend belangrijk, om niet tot stilstand te komen.

Well, so far so good! Hopelijk lukt het jullie ook om vertrouwen te hebben in de toekomst. Hang in there!

Dikke kus x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schrijf je in en ontvang mijn blogs maandelijks in je mailbox!