Blog: Naakt hoofd

Kiki de jongh
Share on facebook
Share on linkedin
Share on email

Samen met een van mij ex-vriendjes rijd ik door een gigantische parkeergarage. Ik heb een blond, klein jongetje van ongeveer 2 jaar oud op schoot. Het is ons kind. We zijn dolgelukkig en rijden continu rondjes door de parkeergelegenheid. Overal staan vrienden, kennissen en onbekenden naast hun auto naar ons te wijzen, te wuiven en te staren. Want ja, het is ook nogal vreemd… deze gezinssamenstelling. Gelukkig komen we uiteindelijk bij een eiland uit, waar het zonnig en vredig is. Er is een hotel dat lijkt op de cakewalk attractie van de kermis. Oja, en tegelijkertijd doe ik mee aan een criminele missie en word ik achterna gezeten door de ‘popo’ (= politie in gangster taal). De spanning is om te snijden. En dan: word ik wakker. 

Mijn tweede leven

Goed. Dit was een episode uit mijn nachtleven, mijn tweede leven. Ik vraag me oprecht af of het normaal is dat iemand een compleet andere wereld intreed ‘s nachts. Je hebt namelijk geen idee wat ik allemaal nog meer meemaak als ik mijn ogen dicht doe. Maar goed, ik zoek het hoofdonderwerp op, zoals ik dat altijd doe als ik wakker word: dromen over parkeergarages. Want dit is niet de eerste keer dat ik loop te kloten met m’n wagen. Komtie:

“Als je in je droom geen parkeerplek kan vinden, duidt dit erop dat je je plek in het leven niet kunt vinden. Je weet nog niet waar jouw specifieke talenten liggen, of je zou nog steeds op zoek kunnen zijn naar de (sub)groep waarin je je thuis voelt. Aan de andere kant zou deze droom ook kunnen wijzen op je drukke leven en hoe weinig tijd je hebt. Je zou ruimte en tijd vrij moeten maken voor dagelijkse activiteiten.”(bron: www.droominfo.nl)

Nou dat dus. Lekker confronterend, vooral om dat het klopt als een BUS! Enfin. Back to work.

Brainwave I: plankenkoorts

Op het werk verloopt het soepel. Ik brand meteen de croissantjes en kaneelbroodjes aan, omdat ik dacht dat die dingen wel lekker tegen 220 graden konden in plaats van 180. Blijkbaar toch nog niet helemaal wakker en nog steeds rondjes aan het rijden met m’n ‘gezin’…

Ook het telefoontje van gisteren blijft in mijn hoofd rondspoken: meedoen aan een TEDxWOMAN talent night!? Hallo… ENG!!! Ik mag een idee bedenken dat te maken heeft met het thema ‘courage to connect’, gericht op vrouwen. De eerste fase is een schriftelijke pitch van 300 worden, de tweede fase een video pitch en de derde fase een f*cking plek on stage!! De laatste fase is op het gigantische evenement spreken, maar dat is onrealistisch dus die tel ik niet mee. Ik zie mezelf al staan… helemaal beroemd en zo. SPAANS BENAUWD krijg ik het ervan. En WAT ga ik pitchen? Zaterdag deadline!? AAAHHH! #s-t-r-e-s-s-.

Brainwave II: dieet

Anyway, er gebeurt nog meer in mijn hoofd vandaag, and I said: Let’s get naked! (gewoon ‘open’ bedoel ik hiermee trouwens… een open boek over mijn hoofd… voor als je hem nog niet snapte… je weet het niet?!). We gaan in ieder geval lekker van de hak op de tak, want naast bovenstaande wervelwind er is nog een bezige bij in mijn brains actief vandaag: het dieet. Of nou ja, dieet. Ik moet afvallen, vind ik zelf. Of het goed gaat? Nou, ik heb vanochtend hard gelopen, vandaag niet ontbeten, beetje geluncht en toen ik thuiskwam als een zieke Max Verstappen mijn Hello Fresh menu’tje in elkaar geknald en naar binnen gewerkt. Ondertussen vrat mijn kind (mijn vogel, mijn dwergpapegaaitje, mijn parel, mijn boefje, mijn draak, mijn alles) nog een stuk rauwe ui naar binnen en ging HELEMAAL kapot. Het viel van ellende zo van het aanrecht af en van de schrik trapte ik met mijn bolle lijf op zijn scharminkelige pootje. Nou, het was in ieder geval feest en de maaltijd smaakte prima. M’n kind maakt het goed. Het loopt wat wankel, maar daar herstelt ie wel van.

Deel II van brainwave II 

We hadden het over het dieet. Dat gaat dus prima, dacht ik. Totdat ik bij de jumbo in de rij mijn boodschappen stond af te rekenen: “Zooo jij hebt wel allemaal lekkere dingen gekocht!!”, zegt de kassière ineens. Ik kijk naar mijn twee soorten zakken chips, mijn wolkentoetjes (MAAR 170 kcal!), zoete paddenstoel snoepjes, reep PURE (!) chocolade en begin ineens te twijfelen aan mezelf. Ik voel me onwijs betrapt en beledigd en schrik van mijn eerste reactie. “HOU OP!”, zeg ik. En ook zij schrikt van mijn reactie. Ik corrigeer meteen. “Sorry, ik ben aan de lijn (wie de FCK gelooft dat op zo’n moment, maar goed) en dit is om zeg maar om nooit een extreme craving te krijgen, omdat ik alles (zoet-zuur-zout) in huis heb en zo van alles een klein beetje kan snoepen en in balans kan blijven (dit is overigens OPRECHT de reden) en ik heb vanochtend hard gelopen.” Ze antwoordt: “Ach johhhh je mag jezelf toch wel verwennen soms! Zo bedoelde ik het niet hoor. Ik heb gisterochtend om 10:00 uur mijn hoogste salaris ooit gehad en het is nu al op aan eten. Erg he!!?” Ik voel me weer prettig. Zo zie je maar, het gras kan ook BRUINER zijn aan de overkant. Of pisgeel. Whatever.

Thuis aangekomen vier ik deze brainwave met 10 paddenstoelen snoepjes en een glas wijn. Weg dieet. Morgen weer een kans.

Wat wil ik hiermee zeggen allemaal?

De titel van deze blog geeft het niet voor niets aan, naakt hoofd. Ik vind het belangrijk om naast alle (letterlijke) picture-perfect social media shit ook real life te delen. En ja, dat doe ik met een vleugje humor, omdat dat het leven een stuk aangenamer maakt. Misschien denk je wel WAT EEN ONBOEIENDE STORY IS DIT of misschien vind je het wel geinig, I don’t care. The point is: neem je struggles niet altijd even serieus en ook jezelf niet. Zelfspot is echt GOUD en weet je, we doen allemaal maar wat hier ;). Niemand weet de gouden regels voor onze tijd op deze aardbol. Iedereen heeft zijn of haar eigen perceptie van de wereld en zelfs die kan meerdere malen veranderen. Doe wat goed voelt en wat je uitdaagt. Denk niet te ver vooruit. Ga op je bek (eet snoep en wijn) en sta weer op (sporten en niet ontbijten). Ben raar in je hoofd ‘s nachts en lach jezelf uit bij de kassa. It’s all good.

Nou, wie weet volgen er nog wel meer episodes uit mijn hoofd. Het werd in ieder geval weer tijd om te schrijven blijkbaar 🙂 (kan beter aan die pitch zitten, maar onder druk presteer ik pas later, ha!)

Good night! X

Of misschien tot in de parkeergarage…

8 Reacties

  1. Heerlijk juist …real live… zo gek is dat hoofd van jou nog niet… vind hem aardig rustig nog Hahahahahha maar hey zwaai de volgende keer terug in die parkeergarage 😘 dikke doei gitte

  2. Ik ben een vriendin van je moeder en ken jou alleen van naam. De titel sprak me aan en ik dacht why not, ik lees een stukje. Het heb het tot het einde gelezen. Wat enorm leuk geschreven, met veel humor en lekker veel zelfspot. Je hebt talent! Misschien tot ooit en groetjes aan je ouders, Thérèse

    1. Hoi Therese, super leuk dat je meeleest! En dankjewel voor de complimenten 🙂 Er zal vast meer volgen de komende tijd! Groetjes terug, Kiki

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schrijf je in en ontvang mijn blogs maandelijks in je mailbox!